Hapishanede yıllar geçti. İşkence gördü.
Aç kaldı. Yalnız kaldı. Ama teslim olmadı.
Orada öğrendiği şey şuydu:
Bir insan her şeyini kaybedebilir ama inancını kaybetmediği sürece yenilmez.
Serbest kaldığında artık genç değildi. Fakat içinde büyüyen bir ateş vardı.
Gazze'ye döndüğünde sokakları eskisinden daha yıkıktı.
Ama insanların gözünde hâlâ bir ışık vardı. O ışık için yürümeye başladı.
Ve yıllar sonra, adının düşman telsizlerinde fısıltıyla anıldığı noktaya geldi.
Ama o hâlâ kendini o mülteci kampındaki çocuk gibi görüyordu.
Çünkü ne kadar yükselirse yükselsin, içindeki şey aynıydı: Bir gün eve dönme arzusu.