Kur'ân-ı Kerîm meâlleri, günümüzde ilahî kelâmı anlamak isteyenlerin en sık başvurduğu kaynaklar arasında yer almaktadır. Ancak tercümelerde, âyet sonları esas alınarak oluşturulan dizgi anlayışı ile berkenar mushaf düzeninin korunması, kimi zaman anlam bütünlüğünü zedeleyen ve Türkçenin ifade imkânlarını sınırlayan sonuçlar doğurabilmektedir. Bu eser, söz konusu problemin temelinde yer alan fâsıla ile vakıf arasındaki ilişkiyi ilmî bir bakış açısıyla ele almakta; Kur'ân metninin sözlü yapısı, mushafın tarihsel teşekkül süreci ve vakıf işaretlerinin anlam aktarımındaki fonksiyonu üzerinden meseleyi kapsamlı biçimde incelemektedir. Özellikle Türkçe meâllerden seçilen örnekler ışığında, vakıf esaslı bir tercüme yaklaşımının anlamın doğru ve akıcı biçimde aktarılmasına sağlayacağı katkılar ortaya konulmaktadır. Kur'ân tercümesi, tefsir ve kıraat alanlarında çalışan araştırmacılar kadar, nitelikli meâl okumalarıyla ilgilenen bütün okuyucular için de önemli bir başvuru kaynağı niteliği taşıyan bu çalışma, Kur'ân tercüme yöntemine dair yeni bir perspektif sunmaktadır.